Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

NastĂŞpny rozdziaÂł:
3
Poprzedni rozdziaÂł:
1

***

- Kto tam? - krzykn¹³ Stewart, celuj¹c ró¿d¿k¹ w drzwi.
- John Everett i Helena Keet z Brygady Uderzeniowej, do usÂług, szefie!
- Udowodnijcie swoj¹ to¿samoœÌ - zawo³a³ Stew, wci¹¿ trzymaj¹c ró¿d¿kê w pogotowiu.
- Obsztorcowa³ dziœ szef Katelyn, bo pomyli³a wiadomoœci. Zamiast wys³aÌ notkê do biura Miêdzynarodowej Wspó³pracy Czarodziejów, wys³a³a j¹ do Biura Aurorów, dzia³o siê to... - us³ysza³ w odpowiedzi.
Gdy Stewart upewni³ siê, kto stoi za drzwiami, machn¹³ ró¿d¿k¹ w ich stronê, a te stanê³y otworem. John, wysoki i przeraŸliwie chudy m³odziak oraz ciemnow³osa Helen wkroczyli do mrocznego holu.
- Co was tu sprowadza w Âśrodku nocy? Ale moÂże wejdÂźmy najpierw do salonu. - WskazaÂł im gestem drogĂŞ gospodarz.

Zapali³ machniêciem ró¿d¿ki lampy, które oœwietli³y ³adny i przytulny pokój. Na œcianie przeciwleg³ej do wejœcia ulokowano kominek, zdobiony bogato ornamentami w czarnym marmurze, w którego oprawie nie zabrak³o du¿ego lustra. Z sufitu zwiesza³ siê ³adny ¿yrandol, rzucaj¹cy migotliwe œwiat³o na stoj¹cy pod nim stolik i wygodne fotele. Przy ka¿dej ze œcian piêtrzy³y siê rzêdy ksi¹¿ek, poustawianych równo w biblioteczkach wykonanych z hebanowego drewna. Jednak najistotniejszym elementem tego salonu by³ ogromny obraz wisz¹cy pomiêdzy dwoma sekretarzykami, na którym uwieczniono spor¹ grupê ludzi.

- No, no, có¿ za niezwyk³e poczucie stylu, szefie - powiedzia³ Everett z lekkim uœmiechem na ustach.
- Daruj sobie uszczypliwoœci, John. Ten dom nale¿a³ do moich rodziców, a ja nie lubiê dokonywaÌ ¿adnych wiêkszych zmian... ale mo¿e przejdŸmy do sedna. Co sprowadza was do mnie o tak póŸnej porze? Coœ siê sta³o?
- Niestety tak, szefie - zaczĂŞÂła Helen, nagle powaÂżniejÂąc.
- ProsiÂłem was tyle razy, poza pracÂą jestem Stew. W koĂącu jestem od was starszy raptem o trzy lata, a znamy siĂŞ juÂż od dziewiĂŞciu... - wtrÂąciÂł, wyraÂźnie poirytowany.
- Przepraszam, Stew. Wci¹¿ trudno mi przywykn¹Ì... Ale mniejsza o to, mamy powa¿ny problem... Polski przedstawiciel Departamentu Prawa nie pojawi siê jutro na spotkaniu, a w ka¿dym razie na to siê zanosi - zakoùczy³a z niepewn¹ min¹.
- Co takiego?! SkÂąd macie takie informacje, dlaczego? - zapytaÂł zaskoczony Rivers.
- Otó¿ wiemy, ¿e mia³ przybyÌ do Londynu jeszcze dzisiaj i zatrzymaÌ siê w Dziurawym Kotle - doda³ John. - Nie pojawi³ siê tam i nikt nie wie, gdzie obecnie siê znajduje.
- KtoÂś kontaktowaÂł siĂŞ juÂż z polskim Ministerstwem Magii?
- Tak, zrobiliœmy to jeszcze zanim z³o¿yliœmy ci wizytê. Z ich strony nie przewidywano ¿adnych opóŸnieù.
- No rzesz ja pier... Kulfon! - zawoÂłaÂł wyraÂźnie zdenerwowany. Skrzat bÂłyskawicznie zjawiÂł siĂŞ w pokoju. - To, co zwykle, tylko trzy szklanki.
- Tak jest, panie - skÂłoniÂł gÂłowĂŞ sÂługa.
- W tej sytuacji, nie pozostaje mi nic innego, jak tylko siĂŞ napiĂŚ - powiedziaÂł Stewart wzruszajÂąc ramionami, gdy Helen i John wymienili zdziwione spojrzenia na widok Kulfona niosÂącego na tacy butlĂŞ rumu i szklanki.
- Czy polskie Ministerstwo przyÂśle nam kogoÂś nowego? Nie? W sumie moÂże to i lepiej. Sam udam siĂŞ do Polski, tak bĂŞdzie bezpieczniej. Nie chcemy kolejnego zaginiĂŞcia...
- Szefie... to znaczy, Stew. Przecie¿ to mo¿e byÌ zwyk³y przypadek. Ten facet móg³ po prostu zab³¹dziÌ albo...
- W tej sprawie za du¿o jest ju¿ takich przypadków. Muszê jak najpilniej porozmawiaÌ z ludŸmi z polskiego Ministerstwa. - Tkniêty nag³¹ myœl¹, zerwa³ siê z fotela i wybieg³ z salonu, rzucaj¹c krótkie - Przepraszam, zaraz wrócê!
- WiedziaÂłem, Âże tak zareaguje - powiedziaÂł cicho John, kiedy Stew opuÂściÂł pokĂłj.
- Chyba oboje siĂŞ tego spodziewaliÂśmy. Wiesz jak bardzo zaleÂży mu na opinii. Jest najmÂłodszym szefem Brygady Uderzeniowej w historii jej istnienia, a w Proroku ciÂągle wylewajÂą na niego kolejne wiadra pomyj w kaÂżdym artykule, ktĂłry dotyczy tej sprawy - wyszeptaÂła Keet.
- Mi szczególnie zapad³ w pamiêci ten, w którym pisali, ¿e jest ¿ó³todziobem bez doœwiadczenia i posadê za³atwi³ mu ojciec, a nie umiejêtnoœci - doda³ Everett. - Wredne pismaki, gdyby widzieli go w akcji... - przechyli³ swoj¹ szklankê z rumem i opró¿ni³ j¹ do po³owy.

Po kilku minutach ciszy powrĂłciÂł do nich Stewart.
- Wys³a³em sowê do szefa Departamentu - wyjaœni³, sadowi¹c siê w fotelu i porywaj¹c szklankê ze stolika. - Muszê mieÌ jego zgodê na wyjazd. Zjawiê siê jutro rano w biurze i wydam dalsze instrukcje. Wy spróbujcie znaleŸÌ Wroùskiego...
Keet i Everett wstali gotowi do wyjÂścia.
- Nie dzisiaj! JesteÂście po dziennej zmianie, naleÂży wam siĂŞ trochĂŞ odpoczynku - mĂłwiÂąc to, wstaÂł i ruszyÂł w stronĂŞ kominka.
- Incendio! - wskaza³ ró¿d¿k¹ na palenisko, które od razu rozkwit³o barwnym p³omieniem. Wyj¹³ z sekretarzyka pude³ko z proszkiem, którego garœÌ cisn¹³ w ogieù. Nastêpnie uklêkn¹³ przed nim i w³o¿y³ g³owê w ciep³y strumieù powietrza.
- Ministerstwo Magii, biuro Brygady Uderzeniowej. Sytuacja nadzwyczajna - powiedziaÂł wyraÂźnie.
Jego gÂłowa zawirowaÂła wÂśrĂłd taĂączÂących pÂłomieni i po dÂłuÂższej chwili spoglÂądaÂł na niewielki PokĂłj Odpraw, w ktĂłrym obecnie przebywaÂło kilka osĂłb.

- Yates! - zawoÂłaÂł Stew.
- Tak, szefie! - odparÂł zaskoczony, gdy zlokalizowaÂł ÂźrĂłdÂło gÂłosu.
- Kto zaj¹³ siê poszukiwaniami Wroùskiego?
- Bradley i Peakes, wysÂłaliÂśmy ich do Dziurawego. MajÂą teÂż sprawdziĂŚ okolicĂŞ.
- W porz¹dku, rano zmieni¹ ich Keet i Everett. Poza tym spokój? - zapyta³ wci¹¿ poddenerwowany Rivers.
- Przypadek naduÂżycia czarĂłw w Liverpoolu, ale to nic powaÂżnego. Finch udaÂł siĂŞ juÂż na miejsce - wyjaÂśniÂł krĂłtko.
- Dobrze, w takim razie z mojej strony to wszystko. Spokojnej nocy!
- Do widzenia!
Stewart wyj¹³ g³owê z kominka, a p³omienie natychmiast zgas³y. Otrzepa³ kolana i wróci³ do swoich goœci.
- Przepraszam za moj¹ niegoœcinnoœÌ, postaram siê to nadrobiÌ w przysz³oœci.
- Bez przesady, dzisiaj œci¹gnê³y nas tutaj g³ównie obowi¹zki s³u¿bowe. W³aœciwie to ju¿ siê zbieramy i nie bêdziemy przeszkadzaÌ - powiedzia³ John, podnosz¹c siê z fotela i kieruj¹c w stronê wyjœcia. To samo uczyni³a Keet.
- Wiesz, Âże wyglÂądasz na chorego? - zapytaÂła zatroskana Helen, zatrzymujÂąc siĂŞ obok drzwi. - PowinieneÂś przyrzÂądziĂŚ sobie Eliksir Pieprzowy... albo nie! Zostaw to mnie. PrzyniosĂŞ ci jutro do pracy solidnÂą porcjĂŞ.
- BĂŞdĂŞ bardzo wdziĂŞczny. MĂłj lek w postaci rumu okazuje siĂŞ maÂło skuteczny na przeziĂŞbienie...
- To widaÌ. K³adŸ siê do ³ózka - poleci³a mu Helen.
- Tak, tak, wÂłaÂśnie miaÂłem taki zamiar. Dobranoc.
- Dobranoc - poÂżegnali siĂŞ.
Stewart spogl¹da³ jeszcze, jak dwójka znika za bram¹. Zamkn¹³ drzwi i uda³ siê do salonu. Zabra³ ze stolika tacê z trunkiem, pogasi³ lampy i z westchnieniem skierowa³ siê na piêtro, oœwietlaj¹c drogê ró¿d¿k¹.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.